Princ Saint Germaina des Prés
De Lukovich zadnjim objavljenim djelom postaje modni kronicar. Najprije novinar, zatim knjizevnik posjeduje dar za umjetnost postojanja. “Peuple Bazaar” je najprije privlacna zbirka Memoara, a ostalo je sadrzaj posebnih razloga i poslijedica, onoga sto se naziva pripovijedanje i pisanje. De Lukovich je bio za Pariz ono sto je Toni Servillo iz “Velike ljepote” Rimu, a danas ponekad navrati u prijestolnicu. Istice da ne voli cesto doci :
-Zivim na selu u oblasti Cauchois nedaleko od Fécampa.Zena i ja smo zadovoljni a imamo pet macki, koje su tamo sretne.
Mackastog izgleda, vjeciti ponocni setac, znalacki slavi sitne sate a djeluje kao da posjeduje devet zivota, koje je vec prezivio.Dobrog genetskog naslijedstva, zahvaljujuci djedi Crnogorcu koji je otisao najprije u Egipat sa zeljom da uzgaja secer, nije zabranio knjizevnikovoom ocu otici u Englesku pa se ovaj nasao u Nici, kao ratna izbjeglica. Sve to nije smetalo Jean-Pierreu de Lukovichu biti savrseni, mali Parizanin, rodjen u 19 okrugu sto je odrastao u poznatoj gimnaziji Voltaire i bio ucenik cuvenog Jean-Louisa Bory.
50 godina mondenskog pisanja
Odmah nakon rata mladic koji je procitao Michauxova djela ali i “Dnevnik” Julesa Renarda, postaje princ klubova Saint Germain des Présa. Cesto je posjecivao i Maroko posebno Prvi africki lovacki puk .Nakon toga je odlucio poceti “pravi zivot”. Novinarstvo je bilo odlicna ideja : raj za dandyje i varalice, sarmantne lopove, vladare ulica i teoreticare avantura, poziv je trazio one sto ga zele ostvarivati : de Lukovich ga je upraznjavao pola stoljeca.
Upoznao je svjetske filmske zvijezde, pjevace ali i melankoliju tovarnih brodova i aviona. Polusvijet, siromasne, male bogate djevojcice, nekolicinu genija, prijatelje i veseljake. Medju njima Mauricea Roneta, Françoise Sagan, Pierrea Bénichou, Rogera Théronda..ali i Orsona Wellesa, Dalija, Françoisa Truffauta, Davida Lyncha,Mastroiannija ili Denisa Hoppera.Pedeset godina opreza zbog pisanja u Paris Matchu, muskom Vogue i putovanja u New York,Moskvu,London ili Rim. Aktualni knjizevnik je izbjegavao modne sadrzaje ali je pisao o duhu vremena, dozivljajima kao u teku za vjezbanje. Najzad je de Lukovich sebi dozvolio sa”People Baazar” zabavu pomijesanu s elegantnom melankolijom i poseban moral, iako pod krinkom poput ovog Parizanina sto se sklanja iza case Perriera-Camparija i gospodskog izgleda burzujskog farmera iz Normandije.
Jean-Pierre de Lukovic je napisao prvi roman “Brini se o Arletty” napisao prije pet godina i dobio prestizno priznanje Arsène Lupin. Jos 1967 je objavio “Burni zivot Alfreda Bau” a devet godina kasnije “Moju ludu glavu”. Pocetkom treceg milenija, 2003 godine mu je publikovan tekst “Moje zvijezde”, a 2015 djelo nazvano “Vrag stanuje na broju 21”.
Novi roman “People Baazar” je veoma dobro primljen kod kritike i rado citan.
babelio.com photo
