Mala dvorana Galerije Prica, Samobor
Otvorenje izložbe 15. listopada 2013. u 19 sati
Izložba ostaje otvorena do 27. listopada2013.
Između jedinstva, unutar suprotnosti
Račvanje, preplitanje i prožimanje, slojevi da i slojevi ne, ono što vidimo i ono što osjetimo, ono što jeste i/ili ono što nije, glava i utroba, um i tijelo elementi su umjetničke igre Ivane Ognjanovac. Ples između polova tako postaje komunikacija, a ne borba suprotnosti, pri čemu umjetnica dosljedno i organski otvara prostore unutar kojih dvoje postaje jedno.
Shodno tome, u njezinom radu nema pravocrtnih linija, nema strogo odijeljenjih formi. Rad sačinjavaju suprotnosti koje supostoje, nadopunjuju jedna drugu, spajaju se i razvijaju, uvijek u prirodnom titraju, zajedničkoj vibraciji, rezonanci, više kao impuls negoli kao značenje. Najmanji elementi izraza, kemijskom ili markerom ispisane riječi da i ne tvore oblik stvaranjem slojeva i slojeva suprotnosti, manje ili više transparentnih. Oni, premrežavanjem linija kružno ispisanih riječi zajedno čine buku isprepletenih grafema lišenih značenja, pri čemu nastaje polje odjeveno u formu pulsirajućeg autoportreta.
Glava ili utroba, um ili tijelo, ovisno o kutu gledanja, samo su još jedan aspekt komunikacije između suprotnosti, premrežavanja titraja, stvaranja Jednog od različitosti. Ova pulsirajuća polja uma i tijela osnovni su prepoznatljivi motiv koji umjetnica rasprostire po čitavoj galeriji. U seriji Jedno oni su realizirani na većim formatima, postavljeni na zidove, okrenuti prema gore ili prema dolje, zadržavajući uvijek istu formu, dok je tonska gradacija postignuta preklapanjem slojeva. Poniranjem prema unutra, u samu srž organskog, umjetnica gotovo meditativnim pristupom pronalazi i/li stvara osnovne elemente koje širi i razvija, sugerirajući ekspanziju impulsa kojima daje dvosmislenu oblik satkan od značenja koja sama unutar sebe bivaju transformirana, odražavajući tako neprestanu igru dihotomija kao i njihovu međuovisnost.
Težnja organskom, prirodnom i tjelesnom vidljiva je i u činu prostiranja zemlje na pod galerije na koju umjetnica postavlja rad Sadnice, u kojima koristi isti motiv utrobe/glave. Crveni i plavi radovi, od koji su prvi simboli zemlje i vatre a drugi vode i zraka, postavljeni su na zemljano tlo, poredani u nizove u koje su mjestimično umetnuti isti motivi različite boje. Slično delezijanskim rizomima, koji se neprekidno račvaju i nastaju u otvorenom i neposrednom doticaju sa stvarnošću, u neprestanom pokretu i premrežavanju, Sadnice Ivane Ognjanovac čine račvastu strukturu u kojoj su pojedinačni elementi tek dio procesa, stadij u transformaciji, u spajanju i premrežavanju, buci različitih boja, slova i značenja koja su izgubila fiksnu poziciju i time dominaciju nad procesom, pretvarajući smisao tek u kliznu točku u tijeku transformacije. Pretvarajući pod galerije u zemljano tlo, umjetnica transformira konvencionalni prostor u organičku strukturu u kojoj tlo, zajedno s radovima diše, sugerirajući titranje polja, bivanje u stalnom stanju tranzicije između da i ne, između unutra i van, između utrobe i uma, uranjanje u stadij neprekidnog postajanja u kojemu se suprotnosti međusobno ne pobijaju već zajednički stvaraju.
Klice su radovi manjih dimenzija razmješteni nepravilno na zidovima galerije. Nastali na istom principu kao i Sadnice, one uspostavljaju komunikaciju otvaranjem izvan forme, širenjem impulsa, premerežavanjem značenja. Strategijom ekspanzije autorica samim postavom kreira ambijent u kojemu transformira pravilno i pravocrtno u zakrivljeno i organično, omekšavajući tako fiksni galerijski prostor.
Unutar utrobe i glave, crvenog i plavog, iza da i ne, otvara se prostor bez značenja, prostor ispod riječi, ispod konvencionalnog. Osjetilno, neverbalno i iskustveno poniranje unutar, u koje se autorica dosljedno i detaljno upušta, u skladu je s logikom suprotnosti koja vodi iznutra prema van. Tako zavirivanjem unutar sebe značenje biva transformirano u impuls, u polje koje tendira transformaciji i širenju. Između suprotnosti nastaje prostor otvorenih mogućnosti, u kojemu je svaki trenutak nova odluka, a svaki potez olovkom novi udah. Ivana Ognjanovac strpljivo otvara ovaj prostor kako bi ukazala na neprekidno postajanje između, u kojemu je moguće integrirati stvarnost koja, svedena na svoje najmanje čestice, čini neprekinuto titrajuće tkivo tek prividnih suprotnosti.
Josipa Bubaš
Ivana Ognjanovac rođena je 1983. u Vukovaru. Studirala je slikarstvo na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu i Universitatea de Arta si Design – Cluj Napoca u Rumunjskoj. Od 1999. Izlaže na skupnim i samostalnim izložbama u zemlji i inozemstvu. 2012. nagrađena je na 2. Triennaleu autoportreta u galeriji Prica, Samobor. Njen stvaralački rad usmjeren je na istraživanje čovjeka i razine njegovog postojanja (društvenu, psihološku, biološku, duhovnu), na nasljeđe, kauzalnosti, međuljudske odnose, načine povezivanja i osobne granice/identitet. Najčešće se oslanja na perspektivu promatrača ili svjedoka koji se pismeno ili usmeno osvrće na prizor. Pri tome se koristi raznim medijima od slike/crteža, preko videa, do zvučnog zapisa. Cilj njezinog kreativnog promišljanja je propitati kvalitetu međuljudskih odnosa i razloge iz kojih dolazi do blokada u komunikaciji te iste izložiti na kritičan ali prije svega duhovit način.
