Marjana Krajač: Varijacije o osjetnom

rad koreografkinje Marjane Krajač

rad koreografkinje Marjane Krajač

Novi rad koreografkinje Marjane Krajač trosatna je izvedba u Domu HDLU – Galerija Bačva u Zagrebu koja će premijerno biti izvedena

18. listopada 2014. (subota) s početkom u 14 sati,

s izvedbama 19., 20., 21. i 22. listopada također s početkom u 14 sati.

Ovo istovremeno složeno i fragilno razmatranje o prirodi plesa, čiji je gradivni materijal tek toliko prisutan da bi u sljedećem trenutku bespovratno nestao, obimna je, a opet minimalistička plesna sesija između pokreta, zvuka i prostora.

U izvedbi plesnih umjetnica Lane Hosni, Irene Mikec, Katarine Rilović, Irene Tomašić i Mije Zalukar ovaj plesni rad poziva da s njim provedete vrijeme, ulazeći postepeno u bogate slojeve njegove teksture.

Marjana Krajač u svojim posljednjim radovima kompleksno zahvaća u samu materiju medija plesa izlažući ga pitanjima njegove vlastite ontologije i dekonstruirane povijesnosti. U takvim plesnim zahvatima, ples je ujedno i sama priroda plesa – Spinoza će to nazvati natura naturata gdje modusi i stanja supstancije mogu potražiti svoj uzrok samo u sebi samima. Da bi ples osjetio sam sebe on dakle mora iskustveno proći kroz sebe samog te tek iz tog prolaska može kreirati svoju artikulacijsku zalihu. Iz toga proizlazi da nešto izvan iskustvenog horizonta plesa može biti samo projekcija o njegovoj funkciji ali nikako on sam. U tako postavljenom okviru interesa, Marjana Krajač u zajedničkom radu s pet plesnih umjetnica postavlja relevantna pitanja i otvara prostor zajedničkog razmatranja o metafizičkim obavezama i dodanim značenjima tijela u kretanju. Ono što naseljava sam plesni događaj postaje dio njegovog postanka; zvuk koji je nosioc prostorne teksture, arhitektonski prostor koji je struktura vremena, gestualnost tijela koja je arhaični podsjetnik na njegovu biološku organizaciju – sve to postaje tkivo samog plesa prodirući u njegove najefemernije slojeve.

Odmičući se od kratkotrajnih efekata gledanoga ovaj rad poziva na elastičnost vremenskog i doživljajnog pojma o izvedbi. VARIJACIJE O OSJETNOM strukturiraju ovaj rad kao iskustvo zajednice i iskustvo grupe, u svakom slučaju nešto što prolazimo i gledanjem dijelimo s drugima. Taj drugi, koji je ujedno i ogledalo onoga što nastaje, postaje bitan za razumijevanje plesa kao umjetnosti transfera. Transfer kroz drugog te trenje o drugog postaje ona jedina površina u kojoj ples može konstruirati neki tip sjećanja na sebe samog. U tom smislu je taj drugi ujedno i svjedok i sudionik.

Rad je nastajao u umjetničkim rezidencijama u Uferstudios/Tanzfabrik u Berlinu (Njemačka), Santarcangelo dei Teatri (Italija) te Zagrebačkom plesnom centru.

Rad je realiziran uz podršku Grada Zagreba, Ministarstva kulture RH, Zagrebačkog plesnog centra, Hrvatskog instituta za pokret i ples te Hrvatskog društva likovnih umjetnika, a u produkciji umjetničke organizacije Sodaberg koregrafski laboratorij.