log0 AA 3

log0 AA 3

TU JE NEBO Alfreda Péreza Alencarta

Naklada Đuretić i Studio moderna objavili su izbor iz poezije

1 Lovrenčić Bilosnić Alencart

U izdanju Naklade Đuretić iz tiska je izišla knjiga izabranih pjesama pod naslovom „Tu je nebo“ znamenitog peruansko-španjolskog pjesnika Alfreda Péreza Alencarta. Izbor i prtijevod pjesama iz sedamnaest Alencartovih zbirki sačinila je poznata hrvatska hispanistica dr. sc. Željka Lovrenčić, dok je knjigu uredio Nikola Đuretić, a pogovorom popratio književnik Tomislav Marijan Bilosnić. Za napomenuti je kako su Alenkartove pjesme do sad prevedene na dvadesetak svjetskih jezika, te da je ovo njegovo prvo izdanje na hrvatskom jeziku

Alfredo Pérez Alencart pjesnik i sveučilišni profesor u Salamanci, član razreda za poeziju Kastiljske i Leonske akademije, veliki je promotor hrvatske književnosti u hispanskome svijetu. Alenkart je izdavač i urednik Bilosnićeve svjetske uspješnice, zbirke pjesama „Tigar“, koju je na španjolski prevela Željka Lovrenčić. Na vrlo posjećenom portalu Crear en Salamanca kojega uređuje fotograf i pjesnik José Amador Martín Sánchez, uz pomoć Alencarta, u izborima objavljeni su mnogi hrvatski pjesnici, a nedavno i pjesnik Drago Štambuk.

Napomenimo da je knjiga izabranih pjesama Alfreda Péreza Alencarta „Tu je nebo“ tiskana na više od sto i osamdeset stranica, da sadrži više od sto i šezdeset pjesama, te da je opremljena biografskim i bibliografskim napomenama.

SVO ZNANJE SVIJETA NEDOSTATNO JE ZA OTKRIVANJE POEZIJE 
Alfredo Pérez Alencart: TU JE NEBO, izabrane pjesme, Naklada Đuretić, Zagreb, 2016. 
Piše: Tomislav Marijan Bilosnić

Govoriti o Alencartu i njegovoj poeziji, a ne spomenuti Peru i Salamancu, bilo bi kao govoriti o nebeskom svodu bez spomena sunca i mjeseca, i niti jedne druge zvijezde. Mrak i tišina. Zbilja između života i fikcije, ako takva zbilja postoji. Južnoamerička država Peru Alencartova je domovina, nekad središte staro-američkoga carstva Inka. Poslije pada Carstva Inka 1541. godine zlato i srebro Andi bogati Španjolsko carstvo, koje velebnoj indijanskoj kulturi u Peruu suprotstavlja svoju arhitekturu i kulturu na istoj umjetničkoj i stilskoj razini, iako divovski gradski kompleks, mitski Mahcu Picchu obavijen tisućljetnom maglom, španjolski konkvistadori nikad nisu pronašli. Ali, Alfredo Pérez Alencart u španjolskoj regiji Kastilja i León pronašao je Salamancu u kojoj razgovara sa svakim kamenom, Salamancu kakvu fotografira José Amadador Martín Sánchez u bojama Machu Picchu. Alencart je ovdje sveučilišni profesor, na sveučilištu koje je osnovano 1218. godine. Salamanca je baš tu, kao na križu raspeta! Kao i Machu Picchu i Salamanca je s bliskom Ávilom religijsko utočište, tajni ceremonijalni grad. I Machu Picchu i Salamanca svojevrsni su hramovi sunca, gradovi koje su odredile zvijezde. U sklopu katoličke obnove, odredbom generalnog kapitula dominikanskog reda 1622. godine  u Milanu, i na sveučilištu u Salamanci trebao se učiti ilirski (hrvatski) jezik, ali u Španjoplskoj nije bilo moguće naći profesora hrvatskog jezika, koji je uz to trebao biti i Dalmatinac. Očito je da sam kasno stigao, ali sad kada sam upoznao Salamancu bliži mi je i Machu Picchu, iako znam da ga nikad neću upoznati.

2 Naslovnica knjige Alfreda Pereze AlencartaAlfreda Péreza Alencarta upoznao sam u rujnu 2015. godine u Salamanci, kao izdavača moje zbirke pjesama Tigar. Kako kod ljudi cijenim točnost  i zadanu riječ, prvo što sam kod Alencarta otkrio bila je upravo njegova točnost, te da je svaku sitnicu dogovorenu s prevoditeljicom Željkom Lovrenčić za našeg boravka u Salamanci ispunio u detalj. Gotovo nevjerojatno za Peruanca za kojega važi „la hora peruana“ („peruansko vrijeme“) kojom bi moj domaćin žmirkajući očima trebao objasniti svoju netočnost. Uza sve to, Alencart je cijelo vrijeme našega druženja bio i potpuno opušten. Doslovno: točan i opušten. Čovjek s kojim mogu komunicirati i bez znanja jezika. Da se u ulozi tigra osjećam ugodno baš u crno-zlatnoj Salamanci upravo mi je pomogao Alenkart skromno dajući sebi ulogu tigrilja, odnosno neke vrste tigrića iz peruanske prašume.

Isto tako, svo znanje svijeta nedostatno je za otkrivanje poezije. Ni od kakve nam koristi vrijeme i povijest, izvori i metode znanosti i umjetnosti, sve ono što su o poeziji kazali umovi od Aristotela do dana današnjih.  Svaki put iznova, mi pred novim stihovima stojimo kao pred potpuno nepoznatom kozmičkom bjelinom. Što je više ćutimo, poezija nam je skrivenija. Svako novo čitanje donosi nove sumnje i otkriva nove probleme. Pitamo se, je li život sazdan od poezije, ili je poezija stvarnost, sam život; a možda je ona tijelo nama nepoznatih sjajem vidljivih zvijezda, pa je poezija onozemaljski život, ili bar onozemaljska stvarnost. Vidio sam nevidljive stvari, kaže Alencart.

Česta pojava simbola oka, simbola intelektualnog opažanja, kod Alencarta je u funkciji oka srca, trećeg oka, oka koje prima svjetlo, ne i bez uloge vidovnjaštva, oko je simbol spoznaje i nadnaravnog opažanja. Oči su uloga duše. Kod Alencarta oči vidimo uvijek otvorene kao kod svetih kipova Indijanaca. Uostalom, čovjekov svijet je njegovo oko. Oko je u poeziji Alencarta simbolički ekvivalent suncu. To je „Sunce slijepih“!  Ali, Oči neke djevojčice / znaju da toliko siromaštvo /  nije slučajnost. Ili: Reći ću samo da se u tvojim očima / odražava hladnoća. - Ponekad oni slabi iskopaju / Kiklopovo oko. I zato: Morat ćeš početi iznova / i sakriti maglu iz svojih očiju.

Uvodne bilješke i navedena pitanja nameću se čitajući izabrane pjesme peruansko-španjolskog pjesnika, profesora na Sveučilištu u Salamanci, člana Akademoje Kastille i Leóna   Alfreda Péreza Alencarta u hrvatskom prijevodu poznate hrvatske hispanistice dr. sc. Željke Lovrenčić. Alencart je, naime, od onih pjesnika kojima je od prve jasno kako poezija tek u dodiru onoga tko je kazuje s onim tko je prima, dakle, sama sa sobom, uvijek iznova i na nov način doživljava svoje uskrsnuće. „Po djevičanskim prostranstvima“: Naslanjaš glavu na djevičanska prostranstva / i odjednom, događaju se rođenja i Uskrsnuća.“  Da je poezija zasebno biće, nova komunikacija i novo otkriće, strast koja svoje iskustvo nalazi u ideji vječnoga, u smislu tajnovitoga, u postizanju iluzije kako smo uvijek u jednom raspoloženju i na istome mjestu, bilo da se nalazimo u prašumama Perua, svjetlosti Salamance, ili u kući izlazećega sunca u Japanu (Moja se vjera uzdiže iznad kupina / i iznad nasljedstva od suhih kostiju! / Moja je vizija neizmjerna). To je Alencart, pjesnik Kristova socijalnog nauka, ekumenist, liričar čija se poezija ne  može obznaniti i zaživjeti ukoliko se ne prihvaća na tragu Duha Svetoga, dakle u čistome srcu, s kruhom i vinom, u doslovno transcendentalnome smislu. U „Čaroliji“ se pita: Oslobađa li poljubac? / Zbog čega nas uvijek privlači sveti kalež? Poezija, međutim, nije samo osjećaj, ona je i novi problem osjećaja, misli i egzistencijalne zbilje. (Niti jedno rebro nije napravljeno / od gline moga tijela). Alencartovo pjesništvo nije samo izraz, već i stanje. Poeziji prethodi stvaranje riječi, ali ona može i bez jezika, jer je prvotnija od njega. Jezik ipak cijelo vrijeme mijenja poeziju. Siguran sam i da je hrvatski jezik promijenio španjolski Alencartov izraz. Ali poezija ovdje nije izgubila, pokazala je snagu kako se može preobražavati i približavati do najdaljih granica ljudske riječi. Alencartove pjesme su dokaz kako poezija  stvara samu sebe. Isti je slučaj s glazbom i slikarstvom, slučaj je to istinski izvorne umjetnosti uopće. Složili smo se s tim i na zajedničkoj večeri u sveučilišnom restoranu u Salamanci, pjesnik Alfredo Pérez Alencart, slikar Miguel Elías, fotograf i pjesnik José Amadador Martín Sánchez, prevoditeljica Željka Lovrenčić i moja neznatnost. Pjesništvo je prava prašuma, u kojoj tražimo ono što sami držimo dragocjenim.

Riječ prašuma ovdje je izmijenjena u plave sante leda s Anda, pa ipak ona ostaje toliko tamna, duboka, mistična i vječna kao što je bila i na početku. Alencart pjeva: Dok sam svojim slobodarskim krilima / otkrivao škripave kodove za / istjerivanja duhova, / uživao sam u jeziku / Perua kojim su govorili / moji preci, / tajanstvenim prašumama i desecima tisuća godina starim uspomenama / punim toplih čarolija / i brzinskih zamisli spomenutih / u legendi koje se nisu odrekli. Riječ oko koje vas gleda s neba, svijetli iz tame prašume bijelo je oko slijepca, oko koje otkriva kako se sve mijenja, kako ljepota preuzima i druge oblike, pa i one koji nas čine ružnima i nestvarnima milijun je propalih zjenica. Pojam socijalne sigurnosti ne predstavlja novo otkriće, ali Alencartovi stihovi dolaze do nas iskreni i jasni, izravni(!) i podjednako aktualno dirljivi, bilo da se radi o izgonu iz Egipta, babilonskome sužanjstvu, ili aktualnom neoliberalnom globalizmu, nemani koja se određuje isključivo novcem  (Novac. / Odlazi. Dolazi. Svojom rđom / natapa ribe i kruh. / Bez njega vlada glad. // Bez njega ne daju ti ni dvije kruške / ni dvije jabuke.).

Čovjek Perua zna da je prašuma svetište u prirodnome stanju, mjesto tajne, mjesto molitve i odmora,  ali i ulaska, kao i izlaska iz svijeta. S korijenjem uranja u zemlju, krošnjama dodiruje i zaklanja nebo, veza je između zemlje i neba. U američko-hispanskoj književnosti česti su motivi prašuma koje proždiru snagom djevičanstva, misterijem mnogostrukih i nesvjesnih tajanstava, zatvorenih u crno-zelenu sjenovitost. „Peru“: Ovdje se nalazi ušće moje osamljenosti... Svjetlost i žarka želja /da se pomiješaju s Amazonkama isto kao što je / lutalica Alencar s pedeset i kojom tražio partnericu od dvadeset i nešto kako bi odbacio / masku smrti./ Ja sam Peruanac s puno domovina:/zbog toga me nikada nije uništila samoća. Protok vremena, silina osobne i nacionalne povijesti, u ovim je stihovima razlomljena u vizije (Postojim kao anđeo rođen bez krila / u drugoj zelenoj polutki svijeta) i prizore (ja sam / vječni posjetitelj koji razgovara sa svakim / kamenom u Salamanci pojedinačno). Pjesnička čuvstva ovu poeziju vraćaju dostojanstvu i ljepoti, rekao bih njenoj stalnoj mladosti; i onda kada se pjesnik osjeća strancem (Došao sam ovamo, gdje me svi ogovaraju! Ovdje param / tkaninu migracija! Ovdje sam u stupici, ovdje / posrćem stišćući zube. Ovdje gladujem / i čekam da počnem glodati kamenje! Ovdje prolazim /  kroz  trnje koje će me bosti i nakon posljednje pomasti!); i onda kad je uz „Ženu ogromnih očiju“ (Ali, uvijek sam uz tebe, uz dvadeset i tri madeža, uz tvoje kosti i / Tvoju noćnu raskoš. Ostajem uz tebe kako bih ljubio tvoje snove / i škakljao ti trup sve dok se ne pretvoriš u gazelu / iz Libanona koja me pozorno promatra. / Ti, koja si nalik kerubinu, osvijetli me krijesnicama / i liši me mojih nevolja, moje dvojezičnosti,/ mojih izgubljenih pogleda, moga osobnoga i društvenoga života;/ čuvaj me do posljednjeg trena, utopi se u mojemu tijelu); i kada je prihvaća „Snagom ljubavi“:  (Volim je, kao što volim i njena Isusa,/ volim njezinu samoprijegornu predaju./ Njezin Isus je i / u mojoj krvi, i uveličava i moju radost.). Čuvstvo je uvijek „Majka prašuma“:  Maternico moga postojanja, / iz šarenih krošanja drveća,/ iz povlastice što mi čisti zrak ispunjava duge dane,/ uskrsava nezaboravno zelenilo).Borges bi za Alencarta kazao „Čovjek iz planine“. Alencart u „Ljudima iz planine“ kaže: Krv Kečua i Ajamara silazi / iz Puna, Cuzca, Apurimaca, / sa svojim kondorom i svojom glazbom huayno, / u svojoj odjeći veselih boja / uz nalete tuge i otvrdnulih jauka...  Brdski su ljudi daleko od svoje hladne zemlje; / malo toga posjeduju i još uvijek se klanjaju / dostojanstvenoj Majci Prašumi.).  Duhovno Alencartovo biće obuzeto je prašumom. On je himnički slavi, prašuma je pozornica koja potvrđuje mistično- pustolovne potrebe, gdje se dolazi do čuvstava  mesijanskog poslanstva (Zaželio sam svoju obitelj, i počeli su mi /  izražavati dobrodošlicu u prašumu. / Zaželio sam sposobnost za stvaralaštvo /  koju sam slutio. / Zaželio sam noć i mračno ozračje koje je / odaslalo neizbježan pozdrav. / Zaželio sam krotki mjesec i dopušteno mi je / da mi oči miluju divljinu. / Zaželio sam majku Prašumu i svijet je postao bolji, a / ljudi još više vezani uz zemlju.). Odnos prema prašumi odnos je prema mjestu koje nastanjujemo (Molim oproštaj zbog svoje odsutnosti. /  Ja sam onaj koji dolazi izdaleka, / izgubljeni sin koji je našao utočište / u zlatnome gradu u drevnoj Kastilji.). Nije to privid. Stvari su drukčije nego nam se čine. To što vide naše oči i dešifriraju naša čula, moglo bi doista biti i nešto drugo. Poezija nas ne uči o svijetu putom njegove vanjštine, već preko onoga što je u toj vanjštini složeno, porozno, sama suština od koje se doista viđeno sastoji. Pjesnika ne zanima ono što oči vide, već što se skriva ispod površine, ono iza viđenoga i u tome času otvaram oči. Pjesnik i vidi i osjeća prašumu (golema je ta ljubav / što ispija ambroziju), divi se potom gradovima (Ti si samo čovjek koji svakoga trena / slavi svoj grad, svaki zvonik ili toranj / oskvrnut vjetrovima.), različitim civilizacijama i svjetovima (Znam da nisam izgubio nikoga od svoje / obitelji premda su otišli tamo. / Znam da im je Japan dao posao i dom / i da su prihvatili gotovo nepoznate običaje.), ali vidi i osjeća i bijedu, iskorištavanje, naličje stvari, ljudsku kaznu, scenu koju gledaju moje oči / ne vide oni koji ti sude. Pjesnik ne osjeća nikakvu tugu „Dok se ruši Wall Street“. Alencart će zavapiti: Oh, Isuse, polagano mi upućuj svoj pogled /  jer još nisam prestao vjerovati / premda se čini da postoje čavli / meni namijenjeni.).

Hispanska poezija u cjelini s jedne strane nudi samoću a s druge oholost - pjesnici i revolucionari ovdje idu ruku pod ruku, a zato nisu dovoljna samo jezična sredstva, nego i posebna mašta. Međutim, u svakom razdoblju povijesti ovdje je odgovor na sve izazove bio život. Riječ je ponekad o nevidljivim detaljima koji oblikuju identitet, do kojih se dolazi duboko povučen u sebe, u potrazi za njihovom suštinom:  Ne zbog poslušnosti nego zbog Ljubavi, od najranijih dana svjestan sam /  Daljina. Uz radosne skokove, vraćam se svojim jučerašnjim, nježnim / sjećanjima. Čekaju me Otac i Majka i njihova uzburkana krv, /  njihova vječna brižnost kojom uvijek ganu moje neovisno srce. / Oni su tamo gdje nema nesporazuma, / ali ima glazbe drveća, rijeka i pašnjaka... / Ima nezaboravne nježnosti i liturgija. Ima čistih osjećaja prema Kristu / koje nitko ne razumije. 

Postoje pjesnici i zbirke poezije kojima se odaje počast poeziji. To je ovaj slučaj. Poezija koja je tamna i tajanstvena kao peruanska prašuma, vlažne i vruće Selve, koja crpi svoju energiju u svakidašnjemu životu, koja se diže do vrhova Machu Picchua, koja nalazi odraz u snježnim zrcalima Kordiljera, koja je dokaz postojanja pretkolonijalnoga indijskoga kulturnoga nasljeđa, u koju je skrivena vjekovna radost i tuga, poezija koja se ne tiče samo pjesnika koji proturiječi smrti, već i onih koji će prihvatiti takav stih, koja je kultura slavlja, kultura misterija i ljubavi, kultura prosvjeda imanentna Indijancima, kreolcima, crncima, ali i Španjolcima, svima onima koji su spremni u riječ pretočiti svoje snove, s neskrivenom bojazni da će dobar dio ljudskoga roda bez toga biti prah zemaljski, mrtva prašina koja će zatamniti svjetlost svijeta. Kraj svijeta nastaje onda kad prestanu sjećanja i utihne poezija. Sav život i njegova povijest svodi se samo na ono što ostaje u sjećanju.

Alfredu Pérezu Alencartu bliska je svaka kulturna raznolikost, kao i složenost povijesnih životnih iskustava koje su spojile Španjolsku s Peruom i Južnom Amerikom uopće (Pripadam šumama i vodama / koje natapaju moju dušu od davnina), ali: Prošlo je pet petoljeća od moga dolaska na drugu stranu oceana. / Prošlo je dvadeset i pet godina otkako gledam grad / koji je sada moja Domovina / i gajim istinske i iskrene osjećaje prema njemu). Konceptualno bogatstvo ove poezije umrežuje različite vidike potom ih šireći istodobno i kao novo svjetlo i nova zrcala, za dublje poznavanje španjolsko-latinskoameričkih veza.

Borges kaže: „Riječ je o tome da mi znamo što je poezija. Znamo to tako dobro da je ne možemo odrediti drugim riječima, jednako kao što ne možemo odrediti okus kave, crvenu ili žutu boju, ili smisao bijesa, ljubavi, mržnje, sutona, ili pak ljubavi za svoju zemlju. Te stvari su toliko duboko u nama da se mogu izraziti samo tim uobičajenim simbolima što ih svi dijelimo. Zašto bi nam, dakle, trebale druge riječi?“

Dakle, najjednostavnije bih kazao kako znam što je Alencartova poezija dok je čitam, međutim sumnjam da ću je objasniti svojim riječima. Naime, čim se upotrijebi druga riječ za objasniti stih od one kazane u stihu, poezija se sakrije. Alencart i kad mijenja žanrove i teme, ili se upušta u manifestnost, od svega toga uvijek mu je važnije dobro pisati. To je pjesnik koji je zadovoljan vrhuncem poezije, i ne zanima ga njezin početak. Njegova su raspoloženja melankolična i kad piše o staroj i novoj domovini, kao i domovini svojih predaka. Alencart potvrđuje istinu da je dom zapisan u DNK, što za njega nije obeshrabrujuće. DNK je sastavljen od milijuna uzoraka, pa smo uvijek podložni novim izvorima (Svakodnevno napravim neko dobro djelo /  jer moja loza ima sjajnu genetiku i DNK-a. / Bilo gdje da potražim utočište, / dobijem kruh sa sirom i probam vino /   koje me vezuje za budućnost).

Alencart je suvremenik sa sjećajem iz prošlosti. Pjesnik koji će razne mitologije euforično pretvarati u osobnu mitologiju. Peruanac i Španjolac, pjesnik koji prezire gramzljivost, poziva se na Prirodu. Štuje mrtve, a slavi žive. Zavičaj mu je isprepleteni labirint. Vjeruje u milosrđe, nespreman na oprost izrabljivačima, socijalno svjetonazorski osviješćen. Poštiva i poziva na moralni zakon. Osuđuje neumjerenost, ali ne propovijeda asketizam. Njegov je intelektualni put prije svega estetički. Zalaže se za stvarnosno, očekujući mistično otkupljenje.

Ljepota življenja prašume u Alencartovoj socijalnoj poeziji supostoji s nevoljama i užasom globalnog izrabljivačkoga svijeta. Vrijeme izrabljivanja i laži ovdje postaju našom istinom (reći ću ti /  da život tako tvrdoglavo klizi / skrivajući se mašti iza leđa). Izloženi smo tržištu, a na njemu je sve moguće (Na velikome nebu čitam /  poruku od meda / i pepela.) Tržište je postalo instrumentom vlasti današnjeg ekonomskog i financijskog svjetskog poretka pretvorenog u jedinu i jedinstvenu političku zbilju (Nemoj govoriti o / sutrašnjem kruhu /  ako ostali danas / nisu doručkovali.). I konačno: Gospodine, ne želim /  da moja samoća / bude tvoj poraz.). Kao što ne znamo dokle se i kako širi prašuma tako nam nije poznata i dostupna ni globalna plutokracija.  Pjesnik ima pravo i sreću da barem zadrži vjeru u utopiju kao u osobni spas. U raj kojega je sam sposoban kreirati. Njegovo je pravo nedvosmisleno upozoriti na nepravdu i vjerovati kako već sutra neće biti zlosretno kao danas. Ali, pjesnik nema strpljenja čekati, pa piše stihove na tragu Kristovog evanđelja: Prijatelju koji radiš: /  ne želim da drhtiš pod ovim /  suncem; / ne želim da moliš milostinju /  pod ovim šećernim križem.

Ako je zadatak pjesnika pronaći pravu riječ, onda mu nije čekati. (Čovjek i dalje radi svoj jedini posao: / izmišlja nove priče o / svojim neiscrpnim letovima). O poeziji se ništa ne može tvrditi, i ni jedan sud nije konačan, jer sve se može poreći. Sud je apsolutno istinit tek kada se sadržaj izokrene. U tome smislu na Alencartovom putu naziremo sjene pjesničkih ekstaza mistika Ivana od Križa. U kosturima kamena Salamance otkriti nam je svjetlost duha koji se gomila cijelo tisućljeće, cijelu vječnost. Otrgnuti plamen vatri suprotstavljen je mistici prašume, što je ujedno i žudnja za korespodencijom peruanske sa španjolskom mistikom. S jedne strane tjelesna tjeskobnost a s druge njezino očišćenje. Ávila je za to primjer, pjesma „Kosti uokolo“: Ove kosti iz otkrivene grobnice / išle su ispravnim životnim / putem. Pjesma posvećena tome kako je Pepe Mateo pronašao kosti svojega oca (1936.- 2007.) koji je u španjolskom građanskom ratu postao žrtvom fašističke mržnje, govori o masovnom pokretu koji se u to doba proširio cijelom Španjolskom  kada su iz jama i masovnih grobnica iskapane frankističke žrtve odmazde, identificirane i predavane obiteljima. Ledena kastiljanska zaravan lako nas podsjeća na hrvatski Križni put. Sve je to dodir onih koji čekaju.

I onda haiku, posve prirodno za ovog i ovakvog pjesnika. Poezija i ljubav prema prirodi najcjelovitije se ostvaruje u haiku, u japanskoj umjetnosti gdje slika, kaligrafija i pjesma čine narazdvojnu cjelinu. Samo jedinstveni prikaz može nas uputiti na sliku jedinstvenoga života. Ljudsko doživljavanje je ne samo kreativno, već i potpuno slobodno.  Alencarta cijeli život istodobno prati sjena zelene peruanske prašume i blještavilo sunca Salamance. Pjesnik zato izabire haiku kao svoju apsolutnu slobodu od jedne i druge strane koja iz života teče u umjetnost. Kristalizacija viđenog i osjetilnog, same trenutne spoznaje, najočitije su u haiku. Kako Alencarta doživljavam i kao čovjeka poticaja, to ga lako razumjem kao haiku majstora, koji nas potiče na doživljaj koji je i sam osjetio.

Uostalom, sve ima svoj oblik, opis, boju, miris, zvukove, ritam, sklad, sluh, sve je to jezik čula, jezik s kojim razgovaraju osjećaji, duša, poezija koja živi sebe, ne zadovoljavajući se tek vještinom. Kod Alencarta neme krize stiha, pjesnik je u svakome času spreman na novu avanturu, na nove kombinacije, nove modulacije, slogove različitih kanona, tonova, dužina i ritma podvrgnutih osobnoj klavijaturi, mijenjajući oblik stiha iz zbirke u zbirku, iz ciklusa u ciklus. Dubina poezije nije u njezinoj filozofiji, ili bilo kakvom otkriću, već u njezinoj vjeri, u transcendentalnome, u onome što kod čitatelja stvara utisak kako mu uvijek izmiče točka uzbuđenja, tako što se sve više udaljava od nas što nas više uzbuđuje. Kad pjesmu pročitamo nama se čini da smo na početku. Kad nam novo čitanje nudi strast kao da već nismo prešli taj put, to je znak da slušamo jezik (govor) poezije.

Ovaj izbor pjesama možemo shvatiti i kao dijelove nehotične Alencartove autobiografije. U svakome slučaju u njegovim je pjesmama mnogo poticaja za takvo uvjerenje. Iskreni i vjerodostojni stihovi izvan svake su sumnje neka vrsta životopisa. Ima li uopće većega traga o vlastitom postojanju od poezije.

Eto, meni se dogodilo da sam najprije upoznao čovjeka Alencarta, a sada sam zahvaljujući Željki Lovrenčić upoznao i pjesnika. Pokazalo se kako je moj prvi susret sa čovjekom, kao i prvi susret s pjesnikom, bio od početka otvoren, i u svakome slučaju prirodan, kako i dolikuje tigrovima. A tu je i još jedna sličnost, i Alencart svakom novom zbirkom rješava uvijek novi i tematski i formalni problem, i on se „umnaža unutar sebe, a ipak ostaje jedinstven“. Zato ću završiti riječima Czesłava Miłosza: „To što su pjesnici danas u stanju tvoriti bratstvo koje prekoračuje geografske udaljenosti i jezične razlike, može biti jedna od nevelikih utjeha u trenutnom međunarodnom kaosu.“  Odnosno: „suradnja pjesnika iz različitih zemalja dopušta nam gajiti barem tračak nade u novu renesansu.“

3 Susret u Salamanci u Španjolskoj

TODO EL CONOCIMIENTO DEL MUNDO ES INSUFICIENTE
PARA EL DESCUBRIMIENTO DE LA POESÍA
TOMISLAV MARIJAN BILOSNIĆ

Alfredo Pérez Alencart: Aquí es el cielo. Poesía escogida. (Tu je nebo: izabrane pjesme. Zagreb: Naklada Đuretić; Studio Moderna, 2016., 184 p.). Selección y traducción Željka Lovrenčić).  

Hablar sobre Alencart y su poesía sin mencionar al Perú y a Salamanca, sería como hablar sobre el cielo sin mencionar el Sol, la Luna; o las estrellas. Oscuridad y silencio. Realidad entre la vida y la ficción, si existe tal realidad. Perú, estado sudamericano, en el pasado centro del antiguo Imperio Inca, es la patria de Alencart. Después de la caída del Imperio Inca en el año 1541, el oro y la plata de los Andes enriquecen el Imperio Español que en contraposición a la majestuosa cultura peruana presenta su arquitectura y cultura a nivel artístico y estilístico. Quedando sin ser encontrado por los conquistadores, un gigantesco complejo urbano, el mítico Machu Picchu, está envuelto en la niebla de miles de años. Pero, Alfredo Pérez Alencart en la región española de Castilla y León, encuentra a Salamanca en la que cuenta  cada piedra; a Salamanca como la presenta José Amador Martín Sánchez, en sus fotografías, con los colores de Machu Picchu. Alencart trabaja como profesor en la Universidad de Salamanca, fundada en el año 1218. ¡Salamanca está aquí, como crucificada en la cruz! Salamanca con la cercana Ávila es refugio religioso; misteriosa ciudad ceremonial. Y Machu Picchu y Salamanca especies de templos del sol, ciudades determinadas por las estrellas. Dentro de la restauración católica, con la regulación del Capítulo general del año 1622, de Milán, en la Universidad de Salamanca tenía que estudiarse la lengua ilírica (croata). En España no era posible encontrar un profesor de esta lengua el que además debería ser  un dálmata. Evidentemente llegué tarde; pero ahora que conocí Salamanca, Machu Picchu me es más cercano aunque sé que nunca lo conoceré. 

A Alfredo Pérez Alencart lo conocí en septiembre de 2015 en Salamanca, como el editor de mi antología poética El tigre. Puesto que aprecio la puntualidad y la palabra dada, lo primero que noté en Alencart fue justamente su puntualidad – durante nuestra estadía en Salamanca, cumplió con cada detalle acordado con la traductora Željka Lovrenčić. (Casi increíble en un peruano que respeta “la hora peruana” a la que nuestro anfitrión parpadeando tendría que explicar su impuntualidad. Además, Alencart todo el tiempo de su estadía con nosotros estaba completamente relajado. En una palabra: puntual y relajado. Hombre con el que pude comunicarme y sin el conocimiento de la lengua. Haciendo que en mi papel de tigre me sintiera cómodo en la negro-dorada Salamanca; Alencart simplemente me ayudó dándose sencillamente el papel de tigrillo, especie de tigre pequeño de la selva peruana.

Igualmente, como todo el conocimiento del mundo es insuficiente para el descubrimiento de la poesía. No nos ofrecen ninguna ventaja ni el tiempo ni la historia. Tampoco las fuentes y métodos científicos, ni todo aquello que sobre la poesía se ha dicho desde Aristóteles hasta el día de hoy. Cada vez que de nuevo nos encontramos frente a nuevos versos estamos como frente a una blancura cósmica totalmente desconocida. Entre más la sentimos, ella está más escondida para nosotros. Cada nueva lectura nos trae nuevas dudas y descubre nuevos problemas. Nos preguntamos si la vida está hecha de poesía o la poesía es la realidad, la vida misma. O quizás es el cuerpo de las estrellas brillantes a nosotros desconocidas y visibles. Así que la poesía es la vida en este mundo, o por lo menos la realidad del mundo. Vi las cosas que no se ven, dice Alencart.  

La menuda apariencia del símbolo del ojo, el símbolo de la percepción intelectual en la obra de Alencart está en función de un tercer ojo, ojo que recibe la luz, no sin el papel de clarividencia – el ojo es el símbolo del conocimiento y de la percepción sobrenatural. El ojo tiene el papel del alma. En la obra de Alencart vemos los ojos siempre abiertos como en las estatuas santas de los indios. Además, el mundo del hombre es su ojo. El ojo en la poesía de Alencart es el equivalente simbólico del sol. Se trata de “El Sol de los ciegos”. Pero, Los ojos de una niña/ saben que tanta pobreza/ no es casualidad. O Diré sólo que en tus ojos se refleja el frío - A veces los débiles arrancan el ojo de Cíclope. Y por eso: Tendrás que empezar de nuevo/ y esconder la niebla de tus ojos.

Estas notas introductorias y las preguntas mencionadas se imponen al leer los poemas escogidos del poeta español-peruano, profesor de la Universidad de Salamanca y  miembro de la Academia de Castilla y León – Alfredo Pérez Alencart en la versión croata hecha por la conocida hispanista croata, la doctora Željka Lovrenčić. Alencart es en realidad uno de los poetas que en seguida tienen claro que la poesía existe sólo al contacto de aquel quien la escribe y aquel quien la recibe, o sea, que ella sola en sí, siempre de nuevo y en nueva forma vive su resurrección: “Por Extensiones vírgenes: Recuestas tu cabeza por extensiones vírgenes/ y de pronto suceden nacimientos y Resurrecciones. Que la poesía sea un ser especial, nueva comunicación y nuevo descubrimiento, pasión que su experiencia deduce de la idea de lo eterno, en el sentido de lo misterioso, en lograr la ilusión de que siempre nos encontramos en el mismo estado de ánimo y en el mismo lugar – sea que nos encontremos en las selva de Perú, bajo la luz de Salamanca o en la casa del Sol naciente en Japón (¡Mi fe se levanta sobre las zarzamoras/ sobre la herencia de los huesos secos! Mi visión es inconmensurable). Este es Alencart, el poeta de la doctrina social de Cristo, ecumenista, lírico cuya poesía no puede aparecer y empezar a vivir si no se acepta en la estela de Espíritu Santo, o sea, en el corazón puro, con el pan y el vino, en su sentido real y trascendental.

En “Encantamiento” se pregunta: ¿El beso nos libera? Porqué siempre nos atrae El cáliz santo? Sin embargo la poesía no es sólo el sentimiento, ella es también un problema nuevo del sentimiento del pensamiento y de la realidad existencial. (Ninguna costilla está hecha / de la arcilla de mi cuerpo). La poesía de Alencart no es sólo la expresión sino también estado. La poesía precede a la creación de las palabras, pero ella puede existir también sin la lengua porque es anterior a ella. La lengua sin embargo no cambia la poesía todo el tiempo. También, estoy seguro que la lengua croata ha cambiado la expresión española de Alencart. Pero aquí la poesía no ha perdido nada; demostró la fuerza de como cambiarla y acercarla hasta los límites más profundos de la palabra humana. Los poemas de Alencart son la prueba de que la poesía se crea a sí misma. Lo mismo pasa con la música y la pintura – es el caso real del arte original; en general estuvimos de acuerdo con esto reunidos en la cena, en el restaurante de la Universidad de Salamanca,  el poeta Alfredo Pérez Alencart, el pintor Miguel Elías, el fotógrafo y poeta José Amador Martín Sánchez, la traductora Željka Lovrenčić y mi pequeñez. La poesía es una verdadera selva en la cual buscamos aquello que consideramos más valioso.

La palabra la selva, aquí la cambiamos por “témpano azul de los Andes” y queda tan oscura, profunda, mística y eterna como fuese en los comienzos. Alencart canta: mientras con mis alas libertadoras descubría códigos para/ espantar espíritus,/ gocé con la lengua/ del Perú  que hablaban mis antepasados,/ y con selvas secretas y miles de miles de viejos recuerdos/ llenos de cálida magia/ pensamientos rápidamente expresados/en leyendas a las que no se han renunciado. La palabra ojo que los mira desde el cielo, brilla desde la oscuridad de la selva y es el ojo blanco del ciego, el ojo que descubre que todo cambia, que la belleza toma también otras formas, hasta aquellas que nos parecen feas e irreales – hay un millón de pupilas desgastadas. El término de seguridad social no representa un nuevo descubrimiento, pero en los versos de Alencart llega a nosotros sincero y claro, ¡directo! y de la misma manera actual y conmovedor, tratando la expulsión de Egipto, la esclavitud de Babilonia o la globalización neoliberal de hoy, monstruo determinado exclusivamente por el dinero. (Las monedas/ Van y Vienen. /Con su óxido ahogan los peces/ y el pan. Sin ellas reina el hambre/.// No te dan ni  dos peras / ni dos manzanas / sin ellas.)

El hombre peruano sabe que la selva es un santuario en su estado natural, el lugar de los secretos, el sitio de la plegaria y del descanso, y también tanto entrada como salida del mundo. Con sus raíces se hunde en la tierra, con sus copas toca y cubre el cielo; es la conexión entre la tierra y el cielo. En la literatura hispano-americana son muy frecuentes los motivos de las selvas que devoran con la fuerza de su virginidad, misterio de mistificaciones múltiples e inconscientes, cerradas en lo sombreado del color negro-verde. “Perú”: aquí se encuentra el delta de mi desamparo... Luz y sueño./Luz y deseo ardiente/ de mezclarse con las amazonas,/ como el errante/ Alencar que a los cincuenta y tantos/ buscó pareja de veinte y algo para tirar la máscara de la muerte./ Yo soy  peruano con muchas patrias:/por eso nunca me ha aniquilado la soledad... El paso del tiempo, la fuerza de la historia personal y nacional en estos versos está dividida en visiones (Existo como el ángel nacido sin alas/ en otro hemisferio verde del mundo) y escenas (soy el visitante eterno que cuenta cada piedra de  Salamanca; con cada una). Los sentimientos poéticos de estos versos devuelven la dignidad y la belleza, o sea, su eterna juventud a esta poesía y cuando el poeta se siente extranjero (¡Vengo aquí, donde todos me critican! ¡Aquí paro/ la tela de la trashumancia! ¡Aquí atrampado,/ trastabillo apretando los dientes Aquí hambriento/ espero roer piedra! ¡Aquí pasando entre espinas/ que me pinchan y después de la extremaunción!); y cuando está junto a la “Mujer de ojos inmensos”: ... (pero siempre estoy contigo, con tus veintitrés lunares, con tus huesos/ tu fatua noche./ Me quedo contigo para besar tus sueños y cosquillear tu torso hasta que no te conviertas/ en gacela/ del Líbano; que me observa cuidadosa./Tú que parecida al querubín me alumbras con luciérnagas/ y exime me de mis desgracias, mi bilingüismo/ mi mirada perdida, mi vida particular/y social: cuídame hasta el último momento, ahógate en mi cuerpo); y cuando acepta la “Fuerza del amor” (Le amo, igual que amo a su Jesús/ amo su sacrificada entrega/ Su Jesús está y en mi sangre/ y engrandece y mi alegría). Siempre la percepción es: ”Madre selva”- Matriz de mi existencia/ resurge de las multicolores copas de los árboles/ del privilegio de que el aire limpio llene mis largos días,/aparece el inolvidable verde). 

Borges diría que Alencart es el “Hombre de la montaña”. Alencart en el poema “Gentes de la sierra” dice: sangre quechua y aymara/baja de Puno, Cuzco, de Apurimaca, con su cóndor y su huayno/con sus polleras de alegres colores,/aletazos de pena y ayes endurecidos…” Los serranos están lejos de sus frías tierras/gentes que poco poseían/hoy se acogen a la dignidad encontrada en la Madre Selva. El ser espiritual de Alencart está obsesionado con la selva. Él  con himnos le alaba; la selva es el escenario que confirma las necesidades místico-aventuristas donde aparecen los sentimientos de la misión mesiánica. (Quise mi familia y copiosas bienvenidas/fluyeron desde selva adentro./Pedí la capacidad de crear/ que intuí/ Quise la noche y el ámbito oscuro que/ enviaba un mensaje ineludible./Pedí mansa luna y se me permitió/que la selva acariciara mis ojos./Pedí La Madre Selva y el mundo fue mejor y/ la gente todavía más apegada a la tierra). La relación con la selva es la relación con el lugar donde habitamos. (Pido perdón por mí ausencia. Yo soy el que llega desde lejos, el hijo pródigo que se refugió en la dorada y antigua ciudad de Castilla.) Eso no es apariencia. Las cosas son diferentes de lo que  parecen. Eso que nuestros ojos ven y nuestros sentidos descifran, podría ser en realidad algo diferente. La poesía no nos enseña sobre el mundo a través de su apariencia exterior sino a través de aquello que en esta apariencia exterior es complicado, poroso, la misma esencia de la que lo visto en verdad está compuesto. Al poeta no le interesa aquello que los ojos ven, sino aquello que se encuentra bajo la superficie, aquello detrás de lo visto; en ese momento abro los ojos

El poeta ve y siente la selva (es enorme este amor que/bebe ambrosía), luego admira a las ciudades (Tú eres sólo el hombre que cada momento/celebra su ciudad, cada campanario o torre/ profanada por los vientos), diferentes civilizaciones y mundos (Sé que no he perdido a ninguno de los míos/que allí se fueron. /Sé que Japón les dio trabajo, morada/y costumbres poco conocidas.), pero ve y siente también la miseria, explotación, la otra cara de las cosas, el castigo humano, la escena que ven mis ojos/no la ven aquellos que te juzgan. El poeta no siente ninguna tristeza “Mientras se derrumba Wall Street”. Alencart gritará: Oh, Jesús, vuelve a mirarme,/porque no he dejado de creer/aunque parezca que los clavos existan/y que estén a mí destinados.

En su totalidad, la poesía hispana por una parte ofrece soledad y por otra arrogancia – los poetas y los revolucionarios aquí van cogidos de la mano. Para esto no son suficientes tan sólo los medios lingüísticos, sino también una imaginación especial. Sin embargo, en cada época de la historia, aquí está la respuesta a todos los desafíos: es la vida. A veces se trata  de detalles invisibles que forman la identidad, que afloran cuando uno está profundamente ocupado consigo mismo, en busca de su esencia: No por obediencia sino por Amor, desde muy tempranos comprendí,/Lejanía. Con alegres saltos, vuelvo/a sus/de ayer tiernos/ recuerdos; Me esperan mi Padre y Madre/y su sangre agitada, sus constantes/vigilias,/que siempre a conmovido mí corazón, ellos están allá donde no hay incomprensión/pero está la  música de los árboles, los ríos, y la pradera. Hay/inolvidable ternura y liturgia. Sentimiento/puro hacia el Cristo/que nadie comprende.

Existen poetas y antologías que rinden homenaje a la poesía. Como en este caso. Es la poesía oscura y misteriosa como la selva peruana, como la húmeda y caliente Selva que saca su energía en la vida cotidiana, que se levanta hasta las cumbres de Machu Picchu, que  encuentra su reflejo en los nevados espejos de las Cordilleras, que es la prueba de la existencia de la herencia indígena; en la que se esconden siglos de alegría y de tristeza, la poesía relacionada no sólo con el poeta que se opone a la muerte sino también con aquellos que aceptarán el verso, en que  la cultura se celebra; la cultura de misterio y de amor, la cultura de protesta inherente a los indígenas, criollos, negros, pero también a los españoles; a todos aquellos capaces de verter sus sueños en la palabra sin esconder el miedo de que buena parte de la humanidad sin ella será polvo terrestre, polvo muerto que oscurecerá la luz del mundo, El fin del mundo aparece en el momento cuando desaparecen los recueros y calla la poesía. Toda la vida y su historia se reducen a aquello que queda en la memoria.

A Alfredo Pérez Alencart le es cercana toda diversidad cultural, lo mismo que la complejidad de las experiencias históricas y vitales que unen a España con el Perú y con Sudamérica en general (Pertenezco a los bosques y a las aguas/que embeben mi alma desde siempre/, pero: cinco lustros después de mi llegada/ al otro lado del océano/Han pasado veinticinco años desde que miro la ciudad/que ahora es mi Patria/y cultivo verdaderos y sinceros sentimientos hacia ella). La riqueza conceptual de esta poesía entrecruza diferentes puntos de vista y al mismo tiempo los amplía con nueva luz y nuevos puntos de vista haciendo conocer más profundamente las relaciones españoles y latinoamericanas.

Borges dice. “Se trata de eso de que nosotros sabemos que es poesía. Lo sabemos tan bien que no la podemos definir con otras palabras, igual como no podemos definir el sabor del café, el color rojo o amarillo, o el sentido de la furia, el amor o el odio, el crepúsculo o el amor hacia nuestra patria. Todo esto está tan profundamente en nosotros que se puede expresar sólo con estos símbolos usuales que todos compartimos. ¿Entonces, porqué vamos a necesitar de otras palabras?”

Así que lo más sencillo es decir que sé que es la poesía de Alencart mientras la leo. Pero, dudo de poder explicarla con mis palabras - porque, en cuanto se usa otra palabra para explicar el verso y ella no está en el verso, la poesía se esconde. Para Alencart cuando cambia de géneros o de temas o trata de proclamar algo, lo más importante es escribir bien. Es el poeta al que satisface la cumbre de la poesía y no le interesa su comienzo. Su estado de ánimo es melancólico cuando escribe sobre su vieja o su nueva patria, igual como sobre la patria de sus ancestros. Alencart confirma la verdad de que el hogar está inscrito en el ADN  lo que para el no es desalentador. El ADN está compuesto de un millón de partículas así que siempre estamos sujetos a nuevas fuentes: (Cada día haces una buena obra/mi linaje tiene un cuadro genético espléndido /digamos ADN/ en  todo lugar donde pido albergue/ recibo pan con queso y pruebo  el vino/que me amarra al porvenir.)

Alencart es el poeta contemporáneo con recuerdos del pasado. Es el poeta que eufóricamente transformará diversas mitologías a su mitología personal. Peruano y español, el poeta que desprecia la codicia, se acoge a la Naturaleza. Respeta a los muertos, celebra a los vivos. Su país natal es un laberinto enredado. Cree en la misericordia, sin querer perdonar a los explotadores. Consciente ideológica y socialmente. Respeta e invita que se respete la ley moral. Condena el exceso, pero no predica el ascetismo. Su camino intelectual es antes que todo estético. Lucha por lo real, esperando la redención mística.

La belleza de la vida de la selva en la poesía social de Alencart coexiste con los problemas y el terror del mundo global explotador. El tiempo de la explotación y de las mentiras aquí llegan a ser nuestra realidad (te diré que la vida se desliza tan tercamente/escondiéndose a espaldas de la fantasía.)Estamos expuestos al mercado, y en él todo es posible. (En el gran cielo leo/un mensaje de miel/ y de ceniza.).El mercado se hizo instrumento del poder económico y financiero del orden mundial de hoy convertido a una sola y única realidad política. (No hables del pan/de mañana/si los demás hoy no han desayunado.) Y por fin: Señor, no quiero/que mi soledad sea tu derrota).Puesto que no sabemos hasta donde y de que manera se extiende la selva, de la misma manera no conocemos la plutocracia global y accesible. El poeta tiene el derecho y la suerte de mantener la fe en la utopía como salvación propia. Del paraíso que es capaz de crear por sí mismo. Su derecho es advertir claramente la injusticia y confiar que el mañana no será tan desgraciado como el hoy. Pero, el poeta no tiene paciencia para esperar y escribe versos siguiendo la huella del Evangelio de Cristo: /Amigo que trabajas:/no quiero que tiembles bajo el/sol/no quiero de que pidas misericordia/bajo esta cruz de azúcar.

Si la tarea del poeta es encontrar la palabra justa, entonces no puede esperar. (El hombre sigue trabajando su único trabajo:/inventa nuevos cuentos sobre/ vuelos incansables).De la poesía nada se puede afirmar y ni una constatación es final porque todo se puede negar. La sentencia es justa sólo cuando su contenido se invierte. En este sentido en el camino de Alencart percibimos las sombras del éxtasis poético del místico San Juan de la Cruz. En los esqueletos de la empedrada Salamanca descubrimos la luz del espíritu que se amontona por todo un milenio, por toda la eternidad. La llama de fuego plasmada se opone a la mística de la selva, que es al mismo tiempo también ansia por la correspondencia de la mística peruana con la española. Por un lado está la ansiedad corporal y por otro lado su limpieza. Ávila es ejemplo de eso – el poema “Los huesos alrededor”: Estos huesos de la fosa descubierta/iban por el camino recto/de la vida. El poema dedicado al tema como Pepe Mateos ha encontrado los huesos de su padre (1936-2007) quien en la guerra civil española fue víctima del odio fascista, habla del movimiento masivo que en esa época se extendió por toda España cuando desde las zanjas y tumbas masivas se desenterraban las víctimas de la venganza de Franco, las identificaban y entregaban a la familia. La helada meseta de Castilla fácilmente nos recuerda el Vía Crucis croata. Todo esto es el toque de aquellos que esperan.   

Y luego, el haiku, que es natural para este y tal poeta. La poesía y el amor hacia la naturaleza se realizan en su totalidad más que todo en el haiku, el arte japonés, donde la pintura, la caligrafía y el poema forman una totalidad inseparable. Solamente la visualización única puede dirigirnos hacia la pintura de la vida única. La experiencia humana no es sólo creativa sino también completamente libre. A Alencart, toda la vida lo acompaña la sombra verde de la selva peruana y el brillo del Sol de Salamanca. El poeta por eso elige haiku como libertad absoluta de uno y otro lado, la vida fluye al arte. La cristalización de lo visto y lo sentido, el mismo instante cognitivo, es más evidente en el haiku. Puesto que a Alencart lo considero también el hombre de los incentivos, fácilmente lo acepto como maestro de haiku que nos inspira a la vivencia que él mismo sintió.

Además, todo tiene su forma, descripción, color, olor, sonidos, ritmo, armonía, audición – todo esto es la lengua de los sentidos, la lengua con la cual conversan los sentimientos, el alma, la poesía que vive a sí misma sin satisfacerse tan sólo con la habilidad.  En la poesía de Alencart no hay crisis de verso; el poeta en cada momento está listo para una nueva aventura, para nuevas combinaciones, nuevas modulaciones, sílabas de diferentes cánones, tonos, longitudes y ritmo, sometidos al teclado personal, cambiando la forma del verso de una colección a otra, de un ciclo a otro. La profundidad de la poesía no está en su filosofía o en cualquier descubrimiento sino en su fe, en lo transcendental, en aquello que en el lector deja la impresión de que siempre se le escapa el punto de emoción; alejándose de nosotros, lo más nos emociona. Cuando terminamos de leer un poema, nos parece que nos encontramos en su comienzo. Cuando una nueva lectura nos ofrece pasión como si nunca hubiésemos pasado por este camino, esa es la señal de que escuchamos la lengua (el habla) de la poesía.

Esta selección de los poemas la podemos considerar también como partes de la involuntaria biografía de Alencart. En todo caso, en sus poesías hay muchos estímulos para tal convicción. Versos sinceros y fidedignos sin lugar a dudas, son un tipo de autobiografía. En realidad   ¿existe una huella mayor sobre la propia existencia que la poesía?

Pues, a mí me ocurrió que primero conocí al hombre Alencart y ahora, gracias a Željka Lovrenčić, conocí el poeta. Resultó que mi primer encuentro con el hombre, igual que aquel con el poeta, desde el principio fue sincero y en todo caso natural, como corresponde entre tigres. Aquí tenemos una semejanza más – Alencart con cada nueva antología poética resuelve un problema temático y formal nuevo. Él “se multiplica dentro de sí quedando único”. Por eso terminaré con las palabras de Czeslav Milosz: “Lo que loa poetas hoy estén en condición de formar una fraternidad que excede las distancias geográficas y lingüísticas, puede ser uno de los consuelos más grandes en el caos internacional momentáneo.” O sea, “la colaboración de los poetas de varios países nos permite cultivar por lo menos un poco la esperanza en un nuevo renacimiento.”

Traducción del croata: Željka Lovrenčić

Lovrenčić Alencart Bilosnić

 

porn porn

log0 AA 3